Zasada trójpodziału

Najbardziej znana zasada kompozycji obrazu mówi, że jeśli umieścimy interesujące miejsca wzdłuż jednego lub więcej punktów styku niewidzialnych linii przecinających obraz – dwie linie pionowe i dwie poziome, które tworzą punkty przecięcia – to w naturalny sposób przykują uwagę na danym punkcie.

Linie wiodące

Linie wiodące to najczęściej wyimaginowane linie, które przenoszą uwagę widza z jednego obiektu na drugi. W efekcie powstaje wrażenie głębi i dynamicznego ruchu. Najczęstszym przykładem linii wiodących jest perspektywiczny punkt zbiegu.

Przekątne

Podobnie jak linie wiodące, przekątne tworzą wierzchołki, które kierują wzrokiem widza, jednak w tym przypadku nie prowadzą w głąb obrazu, tylko w poprzek tworząc złudzenie ruchu. W obrazie ruchomym zasada ta dobrze sprawdza się w przypadku statycznych ujęć.

Ramowanie

Jest to nietuzinkowe podejście do kompozycji obrazu, które opiera się na wykorzystywaniu “naturalnych” ram, istniejących w przestrzeni. Dla przykładu może to być okno, drzwi lustro czy inny element przestrzeni, w który można wpisać ujęcie.

Wypełnianie kadru

Zgodnie z wieloma teoriami estetyki, rozmiar obiektu w kadrze bezpośrednio określa jego znaczenie. Zasadniczo im większy tym ważniejszy. Widz w naturalny sposób zwróci uwagę na taki obiekt w pierwszej kolejności.

Wzory i powtórzenia

Uwagę człowieka w sposób naturalny przyciągają wzory i powtórzenia. Chaotyczne i nieuporządkowane kadry wymagają więcej skupienia i nie są zbyt atrakcyjne dla naszej percepcji. Użycie wzoru, na tle którego stoi obiekt, który ten wzór przełamuje jest znacznie bardziej interesujący i angażujący.